Sardynia

Sardynia jest u nas w Polsce stosunkowo mało popularna, całkiem jednak niesłusznie. Mylona często z francuską Korsyką, Sardynia to jedna z największych wysp włoskich, na której zresztą można się, pomimo powszechnego tam tzw. dialektu sardyńskiego, porozumieć i po włosku, i po francusku (gorzej jest za to z językiem angielskim, o czym osobiście przekonałam się także i w wielu podobnych miejscach w Europie Południowej.)

Pod względem przyrody i rzeźby terenu Sardynia jest trochę "grecka" a trochę "hiszańska"; można tu znaleźć i granitowe skały, i wapienne ostre klify, ale także wiele zwykłych plaż. Wyspa ogólnie jest raczej skalista, z górami dochodzącymi nawet do 1800 metrów wysokości w swej części centralnej. Wiele jest tu rzek i słonych jezior. Morze wokół Sardynii znakomicie nadaje się tak do kąpieli, jak i do nurkowania. Drogi są dość kręte, a urwiska i góry nieco zwodnicze - łatwo przecenić w nich swe siły, zwłaszcza w skwarze lata. Temperatury dochodzą tu czasem nawet do 38 stopni w cieniu, z drugiej strony typowo morski klimat gwarantuje częste opady deszczu. Na Sardynii i pobliskiej Korsyce w każdym praktycznie skrawku ziemi, wyrwanym przez naturę skałom, rośnie makia - rodzaj całorocznego buszu śródziemnomorskiego.

Sardynia stała się częścią Italii dopiero w wieku XVII. Wcześniej bywała między innymi rzymska i kartagińska. Co jednak najciekawsze, według badań archeologicznych ludzie żyli tu już w późnym neolicie, czyli ok. 6 000 lat p.n.e. Odkryto wiele śladów tzw. sardyńskiej kultury Nuraghe, mającej prawdopodobnie powiązania handlowe z Cyprem. Pozostałością po tych rdzennych mieszkańcach wyspy są budowle "pogańskie" - menhiry, świątynie, pojedynczo tkwiące w ziemi potężne skały, typowe dla miejsc kultu w stylu Stonehenge. Widzimy więc, że mało znana Sardynia to prawdziwy tygiel kulturowy, jako że w jej licznych miastach można odnaleźć też zabytki fenickie i rzymskie (świątynia Baala w Nuoro, amfiteatry.) Pewną nowością dla ludzi zwiedzających rejon śródziemnomorski będzie też zapewne mnogość wieżyczek obserwacyjnych i wykutych w litej skale latarni morskich.

Najciekawszym miastem Sardynii jest jej stolica, Cagliari - położony na samym południu port morski. To właśnie tu skupia się baza turystyczna wyspy, tu także znajduje się największe lotnisko. Ciagliari może ponadto poszczycić się zabytkami nie tylko starożytnymi, ale i stosunkowo całkiem nowymi, jak np. średniowieczne mury obronne i forty czy też zabudowania tutejszego uniwersytetu, założonego w XVII wieku i uważanego do dziś za jeden z najlepszych w tej części świata. Osobiście polecić też mogę Kościół Santo Saturno w Cagliari, zbudowany w czasach rzymskich, w epoce przyjmowania się tu wczesnego chrześcijaństwa. Ci jednakże, których znudzą duże, zróżnicowane kulturowo miasta Sardynii, z pewnością odżyją w jej malutkich, urokliwych wioseczkach czy też na wysoko usytuowanych równinach, niemal nie tkniętych przemysłem i odwiedzanych częściej chyba przez tutejszą faunę (kozice górskie, muflony) niż przez turystów. Nie ma tu też problemu ze znalezieniem piaszczystej plaży - zatoczek i cypelków jest na Sardynii wciąż pod dostatkiem dla każdego przybysza.